روزنامه اعتماد، جادی میرمیرانی - خبری که هفته قبل جهان اینترنت را تکان داد این بود؛ «دولت فنلاند طرحی را تصویب کرده است که طی آن هر فرد فنلاندی از سال 2010، باید به عنوان بخشی از حقوق شهروندی، به اینترنت با سرعت یک مگابیت بر ثانیه دسترسی داشته باشد.» این قانون، بخشی از قانون بزرگ تری است که دسترسی به اینترنت 100 مگابیت بر ثانیه را تا سال 2015 به عنوان بخشی از حق شهروندی هر فرد فنلاندی به رسمیت می شناسد.

برای درک بهتر از سرعتی که تا چند ماه بعد، حق قانونی هر شخص فنلاندی خواهد بود، کافی است بگوییم که این سرعت 10 برابر بیشتر از حداکثر سرعتی است که در ایران یک فرد می تواند در قبال پول بخرد. سرعت پیش بینی شده تا سال 2015، هزار برابر آن است و کماکان رایگان.

شاید فنلاند دارای بالاترین سرعت اینترنتی باشد که یک دولت به عنوان حق انسان ها به رسمیت شناخته اما اولین کشوری نیست که پهنای باند را برای شهروندانش به یکی از حقوق بشر تبدیل کرده. از سال 2003 که «همایش جهانی جامعه اطلاعاتی» برگزار شد، کشورها شروع کردند به اضافه کردن «حق دسترسی به پهنای باند و اینترنت» به حقوق بشر و حتی در مواردی مانند یونان، این حق به قانون اساسی کشور هم راه یافت. بخش پنجم قانون اساسی یونان می گوید هر فرد یونانی باید حق داشته باشد در جامعه اطلاعاتی مشارکت کند و فراهم کردن این امکان را برعهده دولت می گذارد. کشورهای دیگری که حق دسترسی رایگان و سریع به اینترنت را به قوانین خود اضافه کرده اند عبارت هستند از فرانسه و استونی.

اما آیا واقعاً اینترنت یک حق است که دولت موظف باشد آن را در اختیار تک تک شهروندان قرار دهد؟ به نظر من بله. اینترنت تا چند سال قبل یکی از ابزارهای ارتباطی بود و این روزها اصلی ترین ابزار ارتباطی.

نیازی به پیش بینی کارشناسی ندارد که اینترنت در آینده بسیار نزدیک، آنقدر در دنیا گسترش پیدا خواهد کرد که به تنها ابزار ارتباطی قابل اتکا بدل خواهد شد و در آن هنگام عدم دسترسی تکنیکی یا نداشتن دانش استفاده از اینترنت، انسان را از یکی از اصلی ترین جنبه های انسانیتش یعنی ارتباط محروم خواهد کرد. در آن روز، دسترسی به اینترنت با پهنای باند بالا تنها راه برای تاثیرگذاری روی تمامی جنبه ها- از اقتصاد تا سیاست- خواهد بود. به همین دلیل است که کشورهایی همچون استونی که تا 10 سال قبل به شکل سهمیه بندی از تلفن استفاده می کردند، حالا در سفرهای بین شهری با دیدن علامت های آبی در کنار اتوبان ترمز می کنند تا ای میل هایشان را بخوانند و تک تک مردم فنلاند دیگر تا آخر عمر نیازی به تمدید اشتراک یا فکر کردن به نحوه تهیه اینترنت سریع نخواهند داشت و دولتمردان فرانسه و سوییس در حال اضافه کردن دسترسی به اینترنت به عنوان یکی از حقوق بشر هستند.

انسان بدون ارتباط، انسانی زندانی و غیرتاثیرگذار است و در دنیای آینده، تنها کشورهایی موفق خواهند بود که انسان هایی آزاد و فعال داشته باشند. فراهم کردن دسترسی به اینترنت با سرعت بالا برای تک تک افراد جامعه، چیزی تجملی نیست بلکه شرط سربلندی دولتی است که می داند اگر مردم حرف بزنند، او را سربلند خواهند کرد.