خبرگزاری مهر - روزنامه "لا رپوبلیکا" مصاحبه ای را با "بیز استون" یکی از دو بنیانگذار شبکه اجتماعی و میکروبلاگ "توییتر" در خصوص عملکرد و نقش این شبکه اجتماعی در ارتباطات کاربران اینترنت انجام داده است که در زیر می خوانید.

"توییتر" یک سرویس شبکه های اجتماعی و میکروبلاگ است که به کاربران خود یک صفحه شخصی ارائه می کند. این صفحه از طریق پیامهای متنی با حداکثر 140 حرف به روز می شوند. این به روزسازیها می توانند روی خود سایت از راه "اس. ام. اس"، با برنامه های پیامهای فوری (مسنجر و سرویسهای چت) و ایمیل انجام شوند. "ایوان ویلیامز" و "بیز استون" توییتر را در مارس 2006 در سانفرانسیسکو راه اندازی کردند.

روزنامه ایتالیایی "لا رپوبلیکا" مصاحبه ای را با "بیز استون" 34 ساله در خصوص عملکرد و نقش این شبکه اجتماعی در ارتباطات کاربران اینترنت انجام داده است که در ادامه می خوانید.

* روزنامه ایتالیایی لا رپوبلیکا: آیا کلید موفقیت توییتر این ایده است که این شبکه اجتماعی می تواند روی "اس. ام. اس" فعالیت کرده و وب و تلفن همراه را در هم تلفیق کند؟

- بیز استون: بله. از ابتدا ما فهمیدیم که فضای عرضه شده توسط ارتباطات موبایل بسیار وسیع است. به طوری که در حال حاضر چهار میلیارد نفر در دنیا از تلفنهای همراه برخوردارند و تمام این افراد به صورت بالقوه این توانایی را دارند که به توییتر متصل شوند و با زبانی که می شناسند اس. ام. اس ارسال و دریافت کنند اما قدرت یک "توییت" (پیامی که روی توییتر نوشته می شود) در تفاوت با یک "اس.ام.اس" در این است که پیام نوشته شده روی "توییتر" تنها به یک یا چند فرد خاص ارسال نمی شود بلکه می تواند روی وب و تمام تلفنهای همراهی که کاربر آنها عضو این شبکه اجتماعی است خوانده شود. حتی خود ما هم آن قدر باهوش نیسیتم که بدانیم دقیقا آینده این میکروبلاگ چه خواهد شد. ما تنها دری را برای آغاز چیزی نو باز کردیم.

* به هر حال آیا باید پذیرفت که کاربران شما تنها جوانان و نوجوانانی نیستند که عادت دارند از زبان اس. ام. اس استفاده کنند؟

- اشخاص نامداری وجود دارند که با توییتهای خود صفحات روزنامه ها را فتح کرده اند و حتی اعضای کنگره آمریکا نیز عضو توییتر هستند و دولتها، ناسا و شرکتهایی چون "استار باکس" و خیلی های دیگر نیز استفاده از آن را آغاز کرده اند. این سرویس تحولی عظیم در دنیای ارتباطات است که تنها شامل چند گروه اجتماعی خاص نمی شود. یک روز من در نیویورک بودم و یک استفاده ویژه از سیستم خودمان را دیدم: یک نانوا که از راه توییتر به مشتریان خود خبر می داد که نان تازه را از تنور بیرون آورده است. نه تنها سازمانهای بزرگ بلکه اجتماعات خرد نیز از توییتر استفاده می کنند. چراکه بسیار ساده، مختصر و فوری است.

* آیا به نظر شما 140 حرف برای برقراری ارتباط کم نیست؟

- شکی نیست که کوتاه بودن یک محدودیت است اما اینکه بتوان حتی با 140 حرف هم با دیگران ارتباط برقرار کرد یک واقعیت است. ارتباطات در زمان واقعی به متنهای طولانی تر نیاز ندارد. برای ارسال متنهای طولانی تر می توان از ایمیل و یا دیگر شبکه های اجتماعی بهره گرفت. این در حالی است که توییتر تنها یک فلاش کوچک در زمان واقعی درباره چیزی است که در آن لحظه برای ما اتفاق می افتد، مثل یک اقدام فوری، یک تفکر و یا یک شور و شوق. معتقد نیستم که توییتر می تواند ارتباطات را خراب کند بلکه می تواند برای خبرهای فوری مفید باشد اما در عین حال بر این باورم که ما همیشه به کسی نیاز داریم که داستانهایی را برای ما تعریف کند که غنی تر و پیچیده تر از 140 حرف باشند.

توییتر تحولی است که هرگز فکر نمی کردیم قابل انجام باشد. زمانی که ما مفهوم توییتر را شرح دادیم آن را با دوستان خود امتحان کردیم و دوستان ما هم دوستان خود را برای عضویت در آن دعوت کردند و همه فکر می کردیم که این میکروبلاگ یک سیستم سرگرم کننده باشد که می تواند ما را بیش از همیشه و از طریق فناوری اطلاعات به خانواده، دوستان و افرادی که برایمان عزیز هستند در زمان واقعی متصل کند و هرگز فکر نمی کردیم که این وسیله حتی بتواند وارد عرصه های مختلفی چون سیاست و روزنامه نگاری نیز شود.

* آیا وزن سیاسی این میکرواطلاعات در طول مبارزات انتخاباتی اوباما به اثبات رسید؟

- در آن موقعیت افراد، بین خود یک ارتباط جدید را از طریق توییتر و با ایجاد جنبشها و انجمنهای مجازی برقرار کردند. در حقیقت توییتر فضاهای غیر منتظره ای را با استفاده از ابزاری باز می کند که پیش از این وجود نداشت.